Geef nu toch eens je vaste prijs

Ik krijg vaak de vraag van een particulier om een manuscript te redigeren. De tweede vraag is steevast: wat moet dat kosten? Een beetje commercieel denkende mensen zou daar een prijs op plakken. Een vaste, iets als 10 euro per 500 woorden.

Ik niet. Meer zelfs: vaak neem ik de job niet aan. Dat zit zo. De meeste boekenredacteuren worden ingeschakeld door uitgeverijen, niet door particulieren zelf. Dat betekent dat een manuscript op punt stond op het moment dat de uitgever het uit de stapel plukte en er wat in zag. De uitgever en de redacteur gaan dan in overleg: wat heeft dit manuscript nodig, moeten er stukken herschreven worden, hoe intens wordt de samenwerking met de auteur? Op basis daarvan bepalen ze een prijs. Hoe je het ook draait of keert, de keuze van een uitgever staat voor een zekere kwaliteitsgarantie.

En nu komt het moeilijke punt: manuscripten redigeren die die test nog niet hebben doorstaan, is niet altijd makkelijk. Meer zelfs: soms zit het er niet in. Boeken schrijven is een stiel, in sommige gevallen zelfs een kunst en het zit niet in elk van ons. En al zeker (nog) niet in de artificiële taalmodellen die nu elke tekst lijken te ‘verbeteren’. Natuurlijk valt er veel te doen met schrijfbegeleiding en een redacteur kan best wel wat, maar er is een grens.

Daarom plak ik geen vaste prijzen op de redactie van een manuscript van een particulier. Ik stel liever eerst een diagnose, om in te schatten wat mogelijk is. Zo lees ik voor 125 euro de eerste 15 pagina’s van een manuscript en geef ik daar algemene feedback op. Voor een vijfvoud van die prijs lees ik het volledige manuscript (tot 70.000 woorden), wederom met algemene feedback. Pas daarna kunnen we kijken of een redactie nodig, wenselijk en haalbaar is. Misschien klinkt dat hard. Ik vind het eerlijk. Al is mensen teleurstellen niet mijn sterkste kant.